Ik klaag niet!

Maar wil gewoon iets vragen. Vragen staat vrij toch? En waar gaat het dan om? Geld, mijn geld.

Het zit als volgt en vele van u zullen het herkennen. Als fotograaf ben ik zzp-er of freelancer of zelfstandige of hoe je het ook noemt. Waar het op neer komt is dat ik niet elke maand een salaris gestort krijg van een vriendelijke werkgever. Nee, ik moet zelf zorgen dat ik aan het eind van de maand niet een stukje maand overhoud waar geen geld voor is. Dat geld moet ik verdienen, dat is stap 1. Stap 2 is dat ik dat geld via een factuur van mijn opdrachtgever losgepeuterd krijg. So far so good. Maar waarom denken mijn opdrachtgevers dat ik voor mijn geleverde diensten, service en flexibiliteit gestraft wil worden met een betalingstermijn van 60 dagen…of 90. Zou degene die op de betaal-knop drukt (die elke maand automatisch zijn salaris gestort krijgt) zich realiseren dat ik afhankelijk ben van een vlotte betaling? Gewoon zoals de bakker zijn brood pas meegeeft als je betaald hebt omdat hij anders de volgende dag geen brood kan bakken?

Ik vraag me af wat het zegt over de heersende waarde over onderlinge betalingen en de daarvoor geldende norm. Ben ik zo ouderwets dat ik het asociaal vind om een geleverde dienst pas na 3 maanden af te rekenen? Nu weet ik wel dat het niet zal veranderen, hoe hard ik ook roep. Ben maar een kleintje hè.

Maar misschien kan ik u, mijn fijne opdrachtgevers met grote administratieve afdelingen, een ander inzicht geven. Waarom huurt u eigenlijk zzp-ers in? Omdat zij iets kunnen dat u niet kunt, ze zijn flexibel, ze bieden service en toewijding, ze hoeven niet op de loonlijst en doppen hun eigen boontjes. Toch? Is dit alles het u niet waard om gewoon binnen een beschaafd termijn de factuur te voldoen? U een klein beetje te verplaatsen in de zzp-er en de termijn aan te passen voor de kleine ondernemer. Het is maar een idee…

Media een vloek? of gewoon teveel

Eén dag ben ik ziek, verstoken van media en in mijn eigen bubbel. Mijn enige zorg is slapen en op tijd bij het toilet aankomen. Niemand die me iets vertelt, waarschijnlijk denken ze dat ik het wel weet, niet dus…

Ik word spontaan weer beroerd als ik vanochtend de krant open sla. Wat een ellende. Weer slachtoffers, weer angst, weer de minister die oproept tot rust en om niet te wijken voor geweld. Direct krijg ik de neiging me weer terug te trekken in mijn bubbel. Geen nieuws betekend ook geen angst en geen verdriet. Zalige onwetendheid. Ik kom op een punt dat ik het allemaal niet meer wil weten, ik kan het domweg niet meer verwerken. Niet dat ik niet meeleef met de slachtoffers, in tegendeel, misschien wel teveel. Maar de hoeveelheid nieuws, de problematiek en de manier waarop het tot me komt is te veel. Gewoon teveel…

Direct vraag ik me af of ik de enige ben die dit zo ervaart? Is iedereen in staat om de tsunami aan beeld en geluid te verwerken en ben ik degene die afhaakt?

Wat nu als iedereen zich zou terugtrekken in zijn eigen nieuws-bubbel. Gewoon beperkt tot je eigen dorp of stad en misschien wat stomme kattenfilmpjes op you-tube. Zouden aanslagen dan ook zo’n impact hebben? Zouden terroristen dezelfde keuzes en doelen kiezen als ze wisten dat niemand naar ze kijkt of aandacht voor ze heeft?

Dat een ‘terrorist’ wordt gedreven door ideologie, haat en angst en zijn punt wil maken door een ander pijn te doen is een moeilijk te bevatten gegeven. Maar geven wij, mediamakers en -lezers, ze niet een geweldig podium? Elk denkbaar communicatiekanaal staat vol berichten over ‘de aanslag’. Inclusief persoonlijke verhalen van de slachtoffers, filmpjes, foto’s en zelfs hele reconstructies. En dat binnen een uur…over de hele wereld. Dan moet je toch bijna toegeven dat deze gasten heel succesvolle pr/markering/communicatie specialisten zijn. En wat kost het? Twee levens en twee bommen, de rest doen wij….

Geef je talent weg!

sanne voor linkedin

Nee, natuurlijk niet elke dag en elke keer je iets gevraagd wordt, je moet tenslotte de hypotheek betalen. Maar zo nu en dan kan het geen kwaad om te geven, gewoon geven zonder iets terug te verwachten. En dan heb ik het niet over een kopje suiker maar over jouw talent. Jij kan namelijk iets waar een ander heel gelukkig van wordt.

Deze week heb ik het gezin gefotografeerd dat de fotoshoot had gewonnen naar aanleiding van mijn 5-jarig bestaan. Ja, zo’n actie ontstaat uit een marketing-idee en ja ik wilde meer aandacht genereren. Maar ineens kwam er bij mij een gedachte die eigenlijk veel meer waard is dan ik had kunnen bedenken. Ik realiseerde me deze week dat ik mensen blij kan maken met iets dat ik heel normaal vindt, “gewoon” mijn werk. De reactie die ik kreeg was hartverwarmend en tegelijk verrassend. Ik was verrast door de emoties die het opriep bij de ontvanger; ik had nooit verwacht dat iets dat ik als heel normaal beschouw, bij de ander zo’n effect kan hebben. Natuurlijk kostte het tijd (en geld) maar het was het zó waard! En naast de blijdschap bij de ontvanger is het ook nog goed voor mij; ik heb een bijdrage geleverd aan andermans geluk waardoor ik me beter voel en zekerder over mijn talent.

Naast geven is ontvangen ook een kunst. De meeste van ons vinden het lastig om een compliment te ontvangen of een spontaan cadeau. Maar waarom eigenlijk; je kan de gever geen groter plezier doen dan met open armen te ontvangen en dankjewel te zeggen. Mijn week is er in ieder geval aanmerkelijk beter van geworden!

Dus is de conclusie voor mij; makkelijker geven en beter ontvangen:)

 

Terug van weggeweest?

bericht familie site

Het is toch niet waar? is het echt? Zelfs Editie.nl heeft er een item over… het statieportret. Ofwel, je familie in olieverf op een doek voor boven de bank. Ik vind het wel een mooi fenomeen. Terug  naar de Gouden Eeuw. Vakmanschap en traditie? of gebrek aan eigenwaarde en poenerig? Laten we het in de context van de fotografie plaatsen want over smaak valt nou eenmaal niet te twisten.

In mijn vorige bericht had ik het al over het portret met meerwaarde, leuk voor later 2.0. In deze tijd van overkill aan beeld en selfies is de behoefte om jezelf en je familie meer kwalitatief en origineel te vereeuwigen groter dan ooit. Vinden we onszelf zo belangrijk dan? of zijn we bang om vergeten te worden? Dat was immers de rede waarom men zich in de 17e eeuw liet portretteren. Laten zien wie je was en niet onbelangrijk, hoe gefortuneerd.

Maar…in de 17e eeuw had men niet de keus voor fotografie en Picasso was nog niet geboren. Dus het middel en de stijl waren bijna een gegeven. Fotografie kwam pas rond 1850 echt uit het laboratorium en werd beschikbaar als middel om je vast te laten leggen. Niet dat het en prettige aangelegenheid was, je zat gevangen in ijzeren tangen vanwege de lange belichtingstijd, maar het was wel vernieuwend. En ineens kon men kiezen voor een schilderij of voor een foto. En 100 jaar later is het mogelijk voor de massa om zichzelf vast te leggen. Het fotoportret wint het van het schilderij omdat die betaalbaar, haalbaar én realistisch is. En dan maakt het niet uit hoe amateuristisch de foto gemaakt is. Bij een schilderij ligt dat toch anders.

Hieruit zou je kunnen concluderen dat de technologische vernieuwing het voor een lange tijd gewonnen heeft van talent, vakmanschap en een techniek die bijna niet veranderd. Want hoe verschilt het olieverf schilderij dat nu gemaakt wordt van dat van 250 jaar geleden? Maar waarom komt die techniek ineens weer tot leven? Is het de aandacht voor Rembrandt in het Rijksmuseum of toch de hang naar vroeger in een jachtig en digitaal bestaan? Of is het een nieuwe manier om onszelf bestaansrecht te geven, waarde? Letterlijk ook, want goedkoop is een schilderij niet. Het lijkt wel een nieuwe gadget voor de rich and famous en daarmee plaats ik het schilderij in het rijtje van de nieuwste auto, telefoon en ander soort Wannahaves. Kortom; staan wij stil terwijl de wereld om ons heen rondjes draait?

A family affair

DEF line-up wiets

A family affair…. Hoe maak je een een foto van kinderen die naast lief en ‘leuk voor later’ ook nog interessant is om naar te kijken? Een goed plan doet wonderen en niet bang zijn voor een beetje anders…

“Een goede, vriendelijke en lieve foto maakt de schoolfotograaf ook” was de de openingszin van de opdrachtgever voor dit familie/kinderportret. Niets dan hulde voor de schoolfotograaf; vol bewondering kijk ik naar de opgave om een hele school in één dag op de foto te zetten waarbij de meeste kinderen er ook nog leuk opstaan.

Ik vroeg me wel af wat deze opmerking eigenlijk betekende. Het is een duidelijk signaal dat de behoefte is veranderd. Door de beschikbaarheid van alle media en fotografische middelen is de wens om je naasten vast te leggen door de fotograaf voor documentatie komen te vervallen. Het dagelijkse werk doen we met onze telefoon en voor de betere foto kunnen we op school terecht. Oei; wat blijft er nu over voor de portretfotograaf? Zijn we nu ons brood kwijt?

Integendeel! Het biedt een enorme kans om te laten zien wat je als creatief en vakman in je mars hebt. De kennis en de vraag van je opdrachtgever is immers verandert waardoor er meer ruimte is voor het experiment. En juist dat experiment geeft mij als fotograaf de mogelijkheid om me te ontwikkelen en buiten de paden te gaan. Niets op de automatische piloot, een frisse blik en een verrassing voor je opdrachtgever. Wat een feest!

Ok… het is ff wennen voor de klant dat hij nu vóóraf moet kiezen voor een plan en dat het iets meer moeite kost om de juiste look and feel te krijgen. Maar met veel plezier doe ik nog harder mijn best om te laten zien dat lef en een goed verhaal tot een uniek resultaat leiden. Geldt dat niet voor alles…?!

Have fun!

 

 

Groentje

Het is weer zo’n cliché; leeftijd doet er niet toe, het gaat erom hoe je je voelt. Ik vond het altijd moeilijk te geloven dat het echt zo was; toen ik 16 was deed het er wel toe en vond niemand het een goed idee dat ik me zeker 20 voelde.

Steeds vaker kom ik mensen tegen die ‘leeftijdsloos’ zijn, mensen die niet voldoen aan een stereotype beeld van 60-plusser. Vitale en energieke mensen, ondernemers die kansen zien en geen enkele behoefte hebben om de geraniums te zien groeien.

Nu ik zelf bijna 40 ben begrijp ik het wel, ik heb zelf het gevoel dat ik nog maar aan het begin sta van mijn werkende leven en toch ben ik alweer 15 jaar onderweg. Heb ik dan nu pas in de gaten wat ik leuk vind? of waar ik goed in ben? ben ik een laatbloeier? Of is de wereld om mij heen de afgelopen 15 jaar zo veranderd dat ik tijd nodig had om me aan te passen en mijn plek te vinden. Maar omdat ik me nog een groentje voel heb ik wel het idee dat ik het tot mijn 80ste vol kan houden. Zou je je op je 60ste nog steeds een groentje kunnen voelen en hoe doe je dat dan?

Naast dat de ‘leeftijdloze’ zelf wil ondernemen kunnen wij frisse, jonge en moderne mensen hier ook iets leren. Wat hebben de jaren ons te bieden? en dan heb ik het niet over kennis en ervaring maar misschien wel over het vermogen om te delen, open-minded te zijn en niet onbelangrijk: happy zijn met jezelf en het leven dat je leidt. Dus maar niet wachten tot we de 60 zijn gepasseerd?

Onlangs heb ik een photoshoot mogen doen waar ik enorm van heb genoten. Kok Emilie, 63 lentes, wilde graag portretten hebben voor haar nieuwe bedrijf. Hoe inspirerend en wat een lef! Een prachtig voorbeeld van opnieuw beginnen, de wereld om je heen willen begrijpen en omarmen. Een groentje dus…