Media een vloek? of gewoon teveel

Eén dag ben ik ziek, verstoken van media en in mijn eigen bubbel. Mijn enige zorg is slapen en op tijd bij het toilet aankomen. Niemand die me iets vertelt, waarschijnlijk denken ze dat ik het wel weet, niet dus…

Ik word spontaan weer beroerd als ik vanochtend de krant open sla. Wat een ellende. Weer slachtoffers, weer angst, weer de minister die oproept tot rust en om niet te wijken voor geweld. Direct krijg ik de neiging me weer terug te trekken in mijn bubbel. Geen nieuws betekend ook geen angst en geen verdriet. Zalige onwetendheid. Ik kom op een punt dat ik het allemaal niet meer wil weten, ik kan het domweg niet meer verwerken. Niet dat ik niet meeleef met de slachtoffers, in tegendeel, misschien wel teveel. Maar de hoeveelheid nieuws, de problematiek en de manier waarop het tot me komt is te veel. Gewoon teveel…

Direct vraag ik me af of ik de enige ben die dit zo ervaart? Is iedereen in staat om de tsunami aan beeld en geluid te verwerken en ben ik degene die afhaakt?

Wat nu als iedereen zich zou terugtrekken in zijn eigen nieuws-bubbel. Gewoon beperkt tot je eigen dorp of stad en misschien wat stomme kattenfilmpjes op you-tube. Zouden aanslagen dan ook zo’n impact hebben? Zouden terroristen dezelfde keuzes en doelen kiezen als ze wisten dat niemand naar ze kijkt of aandacht voor ze heeft?

Dat een ‘terrorist’ wordt gedreven door ideologie, haat en angst en zijn punt wil maken door een ander pijn te doen is een moeilijk te bevatten gegeven. Maar geven wij, mediamakers en -lezers, ze niet een geweldig podium? Elk denkbaar communicatiekanaal staat vol berichten over ‘de aanslag’. Inclusief persoonlijke verhalen van de slachtoffers, filmpjes, foto’s en zelfs hele reconstructies. En dat binnen een uur…over de hele wereld. Dan moet je toch bijna toegeven dat deze gasten heel succesvolle pr/markering/communicatie specialisten zijn. En wat kost het? Twee levens en twee bommen, de rest doen wij….