Terug van weggeweest?

bericht familie site

Het is toch niet waar? is het echt? Zelfs Editie.nl heeft er een item over… het statieportret. Ofwel, je familie in olieverf op een doek voor boven de bank. Ik vind het wel een mooi fenomeen. Terug  naar de Gouden Eeuw. Vakmanschap en traditie? of gebrek aan eigenwaarde en poenerig? Laten we het in de context van de fotografie plaatsen want over smaak valt nou eenmaal niet te twisten.

In mijn vorige bericht had ik het al over het portret met meerwaarde, leuk voor later 2.0. In deze tijd van overkill aan beeld en selfies is de behoefte om jezelf en je familie meer kwalitatief en origineel te vereeuwigen groter dan ooit. Vinden we onszelf zo belangrijk dan? of zijn we bang om vergeten te worden? Dat was immers de rede waarom men zich in de 17e eeuw liet portretteren. Laten zien wie je was en niet onbelangrijk, hoe gefortuneerd.

Maar…in de 17e eeuw had men niet de keus voor fotografie en Picasso was nog niet geboren. Dus het middel en de stijl waren bijna een gegeven. Fotografie kwam pas rond 1850 echt uit het laboratorium en werd beschikbaar als middel om je vast te laten leggen. Niet dat het en prettige aangelegenheid was, je zat gevangen in ijzeren tangen vanwege de lange belichtingstijd, maar het was wel vernieuwend. En ineens kon men kiezen voor een schilderij of voor een foto. En 100 jaar later is het mogelijk voor de massa om zichzelf vast te leggen. Het fotoportret wint het van het schilderij omdat die betaalbaar, haalbaar én realistisch is. En dan maakt het niet uit hoe amateuristisch de foto gemaakt is. Bij een schilderij ligt dat toch anders.

Hieruit zou je kunnen concluderen dat de technologische vernieuwing het voor een lange tijd gewonnen heeft van talent, vakmanschap en een techniek die bijna niet veranderd. Want hoe verschilt het olieverf schilderij dat nu gemaakt wordt van dat van 250 jaar geleden? Maar waarom komt die techniek ineens weer tot leven? Is het de aandacht voor Rembrandt in het Rijksmuseum of toch de hang naar vroeger in een jachtig en digitaal bestaan? Of is het een nieuwe manier om onszelf bestaansrecht te geven, waarde? Letterlijk ook, want goedkoop is een schilderij niet. Het lijkt wel een nieuwe gadget voor de rich and famous en daarmee plaats ik het schilderij in het rijtje van de nieuwste auto, telefoon en ander soort Wannahaves. Kortom; staan wij stil terwijl de wereld om ons heen rondjes draait?